Tío Casimiro - galiciasuroeste

Title
Vaya al Contenido

Tío Casimiro

PUBLICADAS
por Agustín Ferreira


Esta é a cédula consular de Casimiro expedida polo Consulado portugués na Guarda. Lembramos este consulado que se atopaba na esquina da rúa Vicente Sobrino coa que hoxe é Avenida de Galicia
 
No ano 1944, créase o DNI pero este documento non empezaría a ser obrigatorio ata o ano 1951, ata entón, era obrigado ter a chamada cédula persoal, un documento  identificatorio que, de non levalo enriba, podía ser obxecto dunha multa. Este documento contiña o nome e apelido do interesado, idade, enderezo, estado civil e profesión. Como carecía de fotografía –nos últimos anos da súa existencia parece que empezou a poñerse esta– acontecía que, en caso de necesidade, se prodigase certa picaresca ata o punto de que o titular cedíao a un amigo ou a un parente. A cédula persoal había que renovala anualmente, así que, aínda que o tío Casimiro non estaba nacionalizado, tiña tamén obrigación de te-la súa, ao igual que a muller deste, a tía Amparo, natural da Guarda. Con este documento,  permitíase circular libremente polo territorio e, aínda, cruzar a fronteira, como podemos ver no reverso da cédula da tía Amparo correspondente ao ano 1935, na que aparece un “Visto bom para seguir para Portugal”, asinado polo responsable do Consulado de Portugal en Vigo o 15 de abril de 1935. Tamén aparecen estampados varios cuños da Policía Internacional Portuguesa, en Vila Nova de Cerveira. No que respecta á cédula do tío Casimiro, do ano 1939, polo reverso observamos a autorización “para circular por el territorio de la provincia” , asinada polo Alcalde da Guarda, Agustín Lomba, o 15 de xaneiro de 1940. Esta cédula estaba timbrada cun selo por valor de 1 peseta, na que figura o escudo de España á esquerda e a súa dereita o parágrafo “subsidio de combatiente”, mentres que na diagonal a palabra salvoconducto; en cada lateral  aparece tres veces a palabra Franco;  na parte superior “¡Arriba España!” e na inferior Pontevedra. Está tamén estampada a impresión dun dos seus dedos.

Recibo do Gremio Local de Panificación, que se cobraba mensualmente e cuxo importe, no ano 1950 era, como podemos ver, de 6 pesetas ao mes, unha cantidade realmente excesiva para uns tempos moi difíciles. Como se pode apreciar, o recibo leva o símbolo da Falanxe

Unha das empresas guardesas máis activas e con grande negocio era a de Florindo Rodríguez (Florindo da Eléctrica), con fábrica de mobles, serrería mecánica, muíños para moer o gran, almacén de mobles e material eléctrico. Nesta factura, emitida en outubro de 1940, Casimiro tivo que pagar sete pesetas con sesenta céntimos por catro metros de tubo flexible

       No ano 1941 ingresa, non había outro remedio, na  C.N.S. (Central Nacional Sindical, que era o único sindicato existente na época da ditadura de Franco) na sección do Gremio Local de Panificación da Guarda. Dende o ano 1938 ata 1971, este sindicato estivo dominado por cargos da Falanxe. O Secretario Sindical Local era Rafael Salcidos, que viviu na rúa Calvario e que ocupou a Alcaldía por espazo dun ano. Polos recibos que aínda se conservan, sabemos que tiña que pagar mensualmente unha certa cantidade –seis pesetas por mes, que non era pouco naquel tempo- como aportación á C.N.S. Como panadeiro, tiña que pagar tamén a Contribución Industrial, que, como podemos observar por un recibo do ano 1957, cobrábase trimestralmente. A “Contribución” de Casimiro, polo exercicio correspondente ao primeiro trimestre do mencionado ano foi de 43 pesetas con 16 céntimos, sobre un total anual de 172,64 pesetas.
     Na década dos setenta, o tío Casimiro e o seu fillo Antonio, trasladaríanse da vella casa alugada a outra da súa propiedade construída  grazas á colaboración de varios amigos. Casiña modesta pero acolledora e na que segue a vivir Toniño (1).

Isidro Parada era un dos máis populares empresarios autónomos locais. Tiña taller mecánico para reparar reloxos e gramófonos. Aquí vemos un recibo entregado por Isidro ao tío Casimiro como proba de que deixara un reloxo espertador a arranxar.  Obsérvese a nota do final, onde demostraba Isidro que garantía por dous anos, e con hora exacta, as reparacións dos reloxos, e isto xa nos anos corenta


Cabanón propiedade do tío Casimiro. O seu interior servía como ximnasio a varios deportistas, afeccionados locais ao boxeo, entre eles Esteban Doiro, Manolo o de Marti Rey, Félix o de Natividad e outros.
 
 
  Varios amigos de Toniño, o fillo do tío Casimiro e da tía Amparo, a través dunha colecta, transformarían ese vello cabanón nunha vivenda, na que residiron o tío Casimiro e o seu fillo e onde segue a residir este último (1). Ao lado, á dereita, estaba a casa da tía Adelaida (Delaida, tía Delaidiña) e o seu irmán, o tío Antonio, adquirida por Dirse, filla de Lola e Andrés, e o seu home, xa finado, Antonio, modificando substancialmente a mesma para transformala nunha nova vivenda. Á esquerda da Casa de Toniño había unha leira, hoxe casa de Anselmo Ferreira (fillo de Arsenio, "o municipal" e Fina "Taboleta") e da súa muller Socorro.

A empedrada rúa do Calvario nunha foto familiar do autor deste traballo a finais dos anos cincuenta do século pasado

A empedrada rúa do Calvario, unha das máis vellas da Guarda, recibiu un agresivo impacto por parte do que fora alcalde guardés, Manuel Díaz “Ligero” na súa etapa ao fronte da Alcaldía, cubrindo de asfalto o enlousado de pedra, a pesares das firmas recollidas por un dos veciños, Antón Ferreira, para manter dito empedrado.


1) Este artigo foi publicado en 2013, daquela aínda vivía Toniño, hoxe finado
Regreso al contenido